Ons jaar aan zee

Het leven aan zee – een dag bij het Ayikoo Beach House

Er is iets magisch aan wakker worden aan de kust van Ghana. Het ritme van de golven, het zachte ochtendlicht, het leven van het dorp dat langzaam op gang komt — het Ayikoo Beach House staat precies in dat grensgebied tussen stilte, natuur en het dagelijkse leven. In deze blog neem ik je mee naar 2020. Dat is het jaar waarin ik en mijn twee kinderen eindelijk terechtkwamen in de droom die ik ooit, bij de bijzondere aankoop van dit huis, koesterde — een droom waarvan ik dacht dat hij geen werkelijkheid kon worden. Tot Covid kwam, de scholen sloten en alles stilviel…

Hoe het begon: “Papa, voor hoe lang gaan we?”

Ik weet het moment nog precies. De kinderen stonden al bij de auto toen we vanuit Accra zouden vertrekken. Tassen half ingepakt, slippers ergens onder een stoel, kat en hond in de auto.
“Papa, voor hoe lang gaan we naar het beach house?” vroeg één van hen.
“Hmm… ik weet het niet, misschien twee weken,” zei ik. “Tegen die tijd zal dat hele Covid-gedoe wel weer voorbij zijn.”

Twee weken werden een maand. En 1 maand werden er twee (en meer maanden). En uiteindelijk…
zijn we ruim een jaar tussen de palmen aan zee ‘gestrand’.

Niet als vakantie, maar als een soort parallel bestaan. Een droom. Een benauwde droom, maar toch…  Want ondertussen viel mijn werk weg, liep mijn relatie op bittere manier stuk en voelde alles ineens tijdelijk, behoorlijk stressvol en onvoorspelbaar. Maar ondanks dat begon elke dag met dezelfde rust die alleen de zee kan geven.

Een typische dag in het Ayikoo beach house…

Zonsopkomst – het huis baadt in een lichte mist die van zee richting kust walmt.

De dag begint vroeg. Nog vóór zes uur sta ik naast mijn bed en hoor de eerste golven die hoger opslaan dan de rest. De lucht is pastelroze, de palmen bewegen alsof ze net wakker worden. Ik zet de buitendeur open en het eerste wat ik zie, is het oneindige blauw tot aan de horizon.

En dan komen de kinderen er ook aan — slaperig maar nieuwsgierig, zoals elke ochtend. Ze lopen naar buiten om te kijken welke geitjes er vandaag weer langs het huis scharrelen.
Inmiddels hadden ze alle geiten in het dorp namen gegeven: Blackie, Munchie, Tiny Legs…

Vissers, vissersboten en Kwame

Rond zes uur komen de vissersboten binnen. Onze vaste visser die altijd alleen op pad gaat loopt dan altijd even langs het huis. Dat is inmiddels traditie: Kwame roept mijn naam, ik loop naar buiten, en we kopen vis (meestal kabeljauw) van de vangst van die ochtend.

Soms maken we het zelf klaar, soms brengt Patricia iets voor ons naar de keuken. Alles gaat traag, vriendelijk en vanzelfsprekend.

Beach school

Toen wereldwijd de scholen sloten en lessen online gingen, veranderde ons beach house in een klaslokaal.

De kids zaten aan de grote houten tafel terwijl de wifi worstelde om verbinding te houden met Zoom-lessen vanuit Accra. Soms werkte het perfect, soms viel alles weg en begonnen we opnieuw. Het was een soort georganiseerde chaos.

Voor Nina werkte dat onverwacht goed. Zij vond snel haar ritme: laptop open, boeken ernaast, en dan zat ze in haar eigen bubbel alsof ze in een klas zat.

Voor Ramon was het net wat anders. Online school vroeg om een soort focus die hij op zijn leeftijd en met zijn temperament moeilijk kon opbrengen. Terwijl de leraar op het scherm uitleg gaf, schoof hij soms onder de tafel, rolde op de grond en lag met een autootje te spelen : ) In zijn eigen wereld.

En eerlijk is eerlijk, in die setting voelde dat niet eens als een groot probleem. Want hij leerde óók veel andere dingen: hutten bouwen, voetballen met de buurtkinderen, geiten voeren, met de kano op zee om de kreeftval uit te zetten, dingen met zijn handen doen, vragen stellen, creatief zijn. ‘s Middags — als de laptop dicht mocht — rende hij met een opluchting naar buiten, alsof het strand het echte klaslokaal was.

Het was niet perfect, maar een ontzettend mooie levenservaring. Ik ben me ervan bewust dat ik als ‘gewone jongen’ waar niemand hoge verwachtingen van had, iets heel bijzonders meemaakte.

Tussen het schoolwerk door zochten ze schelpen, zeeegels, zagen ze een octopus, holden achter krabbetjes & geiten aan, sprongen op de trampoline. En hobbelde ik achter ze aan om te kijken wat ze nu weer hadden gevonden.

Af en toe gingen we terug naar Accra voor de broodnodige ‘reality check’.

Want eens in de paar weken reden we naar Accra, tenminste als er gasten in het beach house kwamen. Dat was echt een reality check: terug in de verkeer chaos, de drukte, deadlines, verplichtingen.
En dan weer snel terug naar zee…
Terug naar de stilte, naar het geluid van de oceaan dat ’s nachts door de slaapkamers rolt.

Elke keer dat we terug naar Accra reden, voelde het alsof we uit een film stapten. En elke keer dat we terug naar de kust gingen, viel alles weer op z’n plek.

Uit eten met een aap in de tuin

Soms reden we een stukje richting Cape Coast om boodschappen te doen. Ons vaste plekje na het shoppen was een klein barretje met tuin waar — tot grote vreugde van de kinderen (en mezelf) — altijd een aapje rondliep.
Die aap was óf heel vriendelijk óf heel brutaal, afhankelijk van of je eten vast had. Meestal het laatste.

De kinderen vonden het geweldig als hij weer eens een stuk mango probeerde te stelen. Het werd een mooi ritueel dat bij onze “coronatijd aan zee” hoorde.

De zonsondergang – het soort rust dat je overal voelt

Als de dag langzaam oranje werd, liepen we vaak opnieuw naar het strand. De zee wordt dan kalmer, het dorp stiller.
De kinderen zaten in het zand, tekenden lijnen tot waar de golven mochten komen (“Als hij hier komt, heeft papa verloren!”), terwijl ik in stilte zag hoe de zon achter de horizon zakte.

Het is dat soort rust die je niet alleen ziet, maar in je lichaam voelt.

En toen kwamen we niet meer terug naar Accra…

Na ruim een jaar aan zee voelde Accra niet meer als thuis.
Alles daar was vier uur rijden weg — drukker, sneller, voller.
De dichterbij gelegen havenstad Takoradi daarentegen had de voorzieningen en scholen die je ook in Accra kon vinden, maar dan een stuk groener en gemoedelijker…
Het lag op maar een uurtje van het beach house.
Dichterbij onze nieuwe routine, dichter bij alles wat dat jaar ons had gebracht.

En dus maakte ik dat besluit:
we verhuisden naar Takoradi.
Want soms kiest het leven jouw nieuwe plek, en niet andersom.

Wat dat jaar voor ons betekende

Het was niet alleen een mooi jaar. Het was een rommelig, intens, eerlijk jaar.
Een jaar van verlies én van eenvoud.
Van thuisonderwijs en struinen over het strand.
Van stilvallen en opnieuw beginnen.
Van alles kwijtraken en tegelijkertijd iets vinden wat veel groter was: rust, verbinding en tijd.

Vandaag, jaren later, is dat jaar nog steeds een ankerpunt in ons leven.
En elke keer dat we weer bij het Ayikoo Beach House zijn, voelt het alsof een stukje van dat jaar nog ergens in de muren zit — en in de golven die tegen het strand aan slaan.